september 2026

Buurt- en zomerborrel: de drempelplakker

Soms verbeeld ik me dat ik langer dan wie ook in ons stadsdorp woon, levenslang eigenlijk, dus 68 jaar om precies te zijn. Maar dat is natuurlijk flauwekul! Ik woon nu dan wel in mijn geboortehuis, maar dat is pas sinds een jaar of drie. Met andere woorden: ik ben een nieuwkomer. Als ik dan op weg ga naar de buurtborrel in café Brandon, die laatste maandag van augustus, is dat dus bijzonder gemotiveerd: ik wil fijne buurtgenoten leren kennen  en ook de locatie, een mooie bijvangst. Want hoe is dat aardige, witgepleisterde hoekhuisje met zijn stoere naam terechtgekomen tussen al die dominante donkere gesloten grachtenpanden? Zó lang was café Brandon een gesloten etablissement, dat het voor sommigen nog wel even een enigszins mysterieuze plek zal blijven.

Overigens is het Brandon-mysterie voor mij onderhevig aan enige erosie, sinds zich avond aan avond rondom een dikke kluit vrolijke drinkers opstelt, die onmerkbaar overgaat in de snackers van de naastgelegen pizzeria. Maar vanavond is er geen spoor van buitenborrelaars. Het weer is juist omgeslagen van uitbundig en zinderend heet naar kil en nat, dus iedereen zit binnen. Brandon is voor even teruggegaan naar mysterieuze rust.  

Ondertussen ben ik tot stilstand gekomen op de drempel van het café. Hoe nu verder?  Ik heb geen idee. Toch zijn er, zo te zien, genoeg buurtbewoners op de borrel afgekomen. Ze zitten knus bijeen, in tweetallen kletsend aan tafeltjes en rondom het biljart, het lijkt wel een netwerkbijeenkomst voor rijpere kandidaten – hoe kom ik hiertussen?

Als er dan een meneer van buiten aarzelend de stap over de drempel lijkt te gaan zetten, grijp ik mijn kans en spreek ik hem aan. Een buurtgenoot is hij niet, maar het blijkt een koud kunstje om samen snel wat bruggetjes te bouwen. Ja, hij was destijds als student in Amsterdam ook al geïntrigeerd door het onverklaarbaar gesloten etablissement Brandon. En hé, dat is nou ook toevallig, we hebben allebei iets met vormgeving en ontdekken al gauw gemeenschappelijke kennissen. Mijn gespreksgenoot heeft hier met zijn gezin afgesproken, dus ik ben hem ook weer snel kwijt. Maar dat is geen probleem, er komen nieuwe mensen over de drempel, wèl buurtgenoten, hoffelijke buurtgenoten zelfs, die tegelijk de rollen van gast en gastheer of gastvrouw op zich nemen.

Op dit punt van de avond gekomen, neem ik een belangrijk besluit: ik wijk niet meer van de drempel. De drempel is de ideale ontmoetingsplek, het is de brug, the place to be. En bij dit besluit de aantekening in vette letters: vooral niet gaan zitten! Want staand blijven de flexibele verbindingen makkelijker in stand. Tja, sommige mensen leren deze simpele zaken nu eenmaal pas op gevorderde leeftijd.

Dit alles ging door me heen toen minder dan twee weken na de buurtborrel in Brandon Amnesty International tegenover de Wester zijn buitenplaats opende voor de zomerborrel van ons stadsdorp. Wat een geweldige plek is die riante, ruim opgezette tuin toch! Plek genoeg voor de pakweg honderd buurtgenoten die hierop afgekomen waren. Mogelijkheden te over om aan te schuiven aan tafels die plaats boden voor pakweg tien gasten. Meer dan genoeg ruimte om te drentelen en de flexibele verbindingen in stand te houden tussen aantrekkelijk groen: mijn korte training bij Brandon wierp meteen zijn vruchten

 

Zo drentelden we rond, we haakten aan, ontmoetten buurtgenoten, vernamen nieuwtjes. Een lachwekkende rode draad in onze gesprekken: hoe woon jij. Aangezien de huizen aan de gracht in grote lijnen bloedverwanten van elkaar zijn, gebouwd volgens vergelijkbaar stramien, verbeeld je je al gauw dat je een voorstelling maken van het huis van de ander. Maar dat is natuurlijk maar theorie. De praktijk is dat de woongeschiedenis van eeuwen ontelbare varianten in het leven heeft geroepen: ‘Ah, dus bij jullie is de tuin onder een vorige eigenaar weggesnoept door het naburige hotel, de gasten drinken nu hun koffie in wat jouw tuin had kunnen zijn.’

Ten opzichte van vorig jaar – de zomerborrel bij Amnesty wordt al een traditie – had het stadsdorp slim de kans aangegrepen om wat bekendheid te geven aan de eigen activiteiten, met informatiepunten over de wandelingen, leesclubs, spelletjesmiddag/breiclub, website en meer. Een goede zet, die nog wel wat meer ruimte verdient en misschien zelfs wat uitdagender zou mogen zijn: een kleine groepsactiviteit tijdens de zomerborrel, volgende keer?

Koosje Sierman