november 2025

Ik vroeg het me in alle ernst af: hoe snel en ver lopen Stadsdorpers gemiddeld; zal ik ze wel kunnen bijhouden? Maar op dit punt werd meteen al duidelijk dat tempo en afstand van de wandelingen bijzonder zachtmoedig zijn en dat de groep altijd de achterblijvers opwacht – geen belemmeringen op dit punt dus. Er is maar één harde regel: de wandeling gaat altijd door, ongeacht het weer.

Rond half negen zou hij opkomen boven Amsterdam, die 28ste november, maar we kregen hem die ochtend niet te zien, de zon. Een kille motregen daalde over ons neer en alle kleur leek uit de stad weggetrokken te zijn, behalve grijs. Het was kortom de dag uit het gedicht November van J.C. Bloem (‘Het regent en het is november’). En zo begroetten wij elkaar die ochtend om half elf op de Herenmarkt en namen al snel de pont naar het NDSM-terrein.

Aan de overkant gekomen, slenterend langs de almaar uitdijende hoeveelheid voorzieningen – horeca, met name – gaven sommige deelnemers uiting aan hun spijt over de teloorgang van het vrijbuiterskarakter dat dit deel van de stad ooit had. Zo stonden we een moment aan de waterrand te somberen, maar binnen enkele minuten vonden ook wij onze weg naar de horeca en schoven we met onze lopende rode neuzen en tranende ogen gretig aan rond een roodgloeiende kachel die uit een sprookje leek te zijn weggelopen, met zijn wonderlijk organische samenstel van gietijzeren buizen.



Na de koffie kwam deze deelnemer er al gauw achter het niet alleen wel meevalt met het loopwerk van zo’n wandeling, maar dat lopen vooral een middel tot een doel is. Sterker, stilstand is misschien nog wel essentiëler voor de wandeling dan voortgang. Bij deze wandeling trad de stilstand prompt in na de koffie, toen we eenmaal waren overgestoken naar de reusachtige Scheepsbouwloods.

Hier, in het hart van een broedplaats die al twintig jaar bloeit of broedt onder de naam Kunststad, is nu een tentoonstelling te zien met werk van vier leden van hetzelfde gezin: Alida Verhey en haar partner Winfried Scholz, hun in Londen gevestigde dochter Anne Verhey en haar partner Jeffrey Choy uit Hongkong. Ieder van hen hanteert een geheel eigen beeldtaal, waarbij de moeder en dochter een theatrale achtergrond lijken te delen; Scholz vooral een sculpturale insteek heeft en Choy vanuit grafische beeldtaal werkt. De vier kunstenaars hebben zich verbonden in de tentoonstellingstitel ‘Wij zijn de tijden’.

Geen willekeurige uitspraak, die titel, maar een zinsnede uit een preek van de kerkvader Augustinus, die hiermee een beroep deed op het verantwoordelijkheidsgevoel van de mens voor de tijd waarin hij leeft: trek je niet terug maar laat je stem horen, je invloed voelen, jij bent de tijd! Wat de kunstenaars onder meer verleidt tot hun uitspraak ‘aanwezig zijn is de radicaalste daad’.

De vier deelnemers beleven ieder op hun eigen manier onze tijdspanne en geven commentaar, de een met subtielere middelen dan de ander. Onvermijdelijk domineren de robuuste beelden van Scholz, en dan met name zijn portret van de oliebeluste president Trump, die voor deze gelegenheid kunstig uit een olievat is gesoldeerd.

En zo blijkt dat stilstand inderdaad essentieel is bij de wandelingen van de stadsdorpers: stilstand ten behoeve van instructie en reflectie. En ’s middags scheen de zon weer.

Koosje Sierman

Winfried Scholz

Een portret van de oliebeluste president Trump, die voor deze gelegenheid kunstig uit een olievat is gesoldeerd.